Dennis van Tilburg is een interdisciplinair kunstenaar en maakt zintuiglijke publiekservaringen waarin muziek, geluid, natuur, landschap en technologie samenkomen. Via muziek, kunst en theatrale ervaringen onderzoekt hij hoe mensen zich opnieuw kunnen verbinden met elkaar, zichzelf en hun omgeving. Zijn werk beweegt zich op het snijvlak van muziek, installatiekunst en performance en zoekt steeds naar nieuwe perspectieven op maatschappelijk relevante thema’s.
Dennis was eerder verbonden aan het gezelschap PeerGrouP, waar hij voorstellingen maakte over landschap en ecologie. Voorstellingen als Ik hou van de stad maar soms produceert het teveel licht… (over lichtvervuiling) en Donker (over klimaatverandering) combineerden live muziek, VJ beelden en tekst. Samen met Marin de Boer en Marleen van der Werf maakte hij voor Oerol de interactieve audiowandeling Levende Duinen. Met Johannes Bellinkx ontwikkelde hij de ervaringsvoorstelling Reverse, die op Oerol in première ging en langs Europese festivals toerde. In de solovoorstelling Musique Parabolique creëerde hij ter plekke, via live sampling, een steeds veranderende soundscape van de omgeving. Dat werd op festivals in binnen- en buitenland gepresenteerd.
Dennis volgende in 2024/25 het Mastertraject bij VAKTOR. Daar ontwikkelde hij zijn makerschap om al zijn verschillende vaardigheden in te kunnen zetten voor interdisciplinaire producties. Het bood hem de kans zijn werk inhoudelijke te verdiepen en groter te werken met een team. Hij maakte daarvoor VR ervaringsvoorstelling What Is It Like to Be a Bat?, waarin filosofie, vleermuizen, zintuiglijke waarneming en bewustzijn centraal staan.
Dennis werkt veel met andere kunstenaars samen en maakte muziekcomposities voor talrijke producties in verschillende disciplines als dans, locatietheater, toneel, beeldende kunst en film.
Een terugkerende drijfveer in zijn werk is zijn interesse in bewustzijn en perceptie. Deze verdiept hij via meditatie, oosterse filosofie en de cognitieve wetenschap. In zijn kunst komen deze onderzoeksvelden samen in werken die niet uitleggen, maar uitnodigen: tot luisteren, vertragen en opnieuw waarnemen.